ေလာကဇာတ္ခံု

ေလာကဇာတ္ခံု
~~~~~~~~
သကၠရာဇ္ (၂၀၀၀) ခုနစ္တြင္ အရွင္ဇ၀န ၿမိတ္ၿမိဳ႕မွ ရြာတစ္ရြာတြင္ ႏွစ္ညေဟာရန္ စီစဥ္ထား၏။ ထူးၿခားမႈတစ္ခုကား ရြာ၏သခ်ိဳင္းသည္ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းေနာက္မွာ ရွိေန၏။ ထို႔ေၾကာင့္ အသုဘခ်လွ်င္ ေက်ာင္း၀ိုင္းထဲမွ ၿဖတ္သြားၾကရ၏။ ထိုအၿဖစ္ကို ေက်ာင္းထိုင္ ဘုန္းၾကီးက သေဘာမက်။ တစ္ေန႔ခင္းတြင္ ကၽြႏ္ုပ္ေရွ႕၌ အသံထြက္ၿပီး ညည္း၏။
“ဦးဇ၀နေရ၊ ဒီေက်ာင္းမွာ ေက်ာင္းထိုင္ရတာ က်န္တာ အားလံုးအဆင္ေၿပတယ္။ အသုဘၾကီး ေက်ာင္း၀ိုင္းထဲက ၿဖတ္ ၿဖတ္ခ်တာကေတာ့ မဂၤလာကို မရွိဘူး။ ဒါ့ေၾကာင့္ ဒီေက်ာင္းဟာ တိုးတက္သင့္သေလာက္ မတိုးတက္ဘူး ၿဖစ္ေနတယ္။”
“မဂၤလာ” ၿဖစ္တယ္ဆိုတာ ကုသုိလ္္ ၿဖစ္တာကို ေၿပာတာပါ ဘုရား။ အမဂၤလာ – ဆိုတာကေတာ့ အကုသိုလ္ လို႔ ယူရမွာေပါ့ ဘုရား။ ဒီေနရာမွာ ဆရာေတာ္ ေက်ာင္းထိုင္ရတာ သိပ္ကံေကာင္းတယ္ ဘုရား။ သခၤ်ဳိင္းေၿမကို ၿမင္ရတုိင္း၊ အသုဘခ်တာကို ၿမင္ရတိုင္း “ေၾသာ္ ငါလည္း ေသရေတာ့မွာပါလား” ဆိုတဲ့ ေသၿခင္းတရားကို အမွတ္ရတဲ့ မရဏႏုႆတိဘာ၀နာ ကို ပြားမ်ားၿပီးသား ၿဖစ္ေနတာကို ဘုရား။”
“ဘာ၀နာကုသိုလ္ ဆိုတာ ဒါနကုသိုလ္၊ သီလကုသိုလ္ထက္ အမ်ားၾကီးသာပါတယ္ ဘုရား။ ဒါေၾကာင့္ မသာတစ္ေခါက္ ေက်ာင္းဆယ္ေခါက္ လို႔ ဆိုတာေပါ့ ဘုရား။”
မသာတစ္ေခါက္ ေက်ာင္းဆယ္ေခါက္ရဲ႕ အဓိပၸါယ္အၿပည့္အစံုက ဘယ္လိုလဲ ဘုရား။ တပည့္ေတာ္တို႔ ေၿပာသာေၿပာေနၾကတာ ေသခ်ာမသိပါဘူး ေဘးမွ ဒကာတစ္ဦးက ၀င္ေမး၏။
အဓိပၸါယ္ကေတာ့ မသာတစ္ေခါက္လိုက္ပို႔ရင္း “ငါလည္း တစ္ေန႔ေသရမွာပါလား ဆိုတဲ့ မရဏႏုႆတိဘာ၀နာကို ပြားမ်ားလိုက္ရင္ေက်ာင္းကို ဆယ္ေခါက္သြားၿပီး လွဴဒါန္းတဲ့ ဒါနကုသိုလ္၊ ေဆာက္တည္တဲ့သီလကုသိုလ္ထက္ အမ်ားၾကီး သာတယ္လို႔” ေၿပာတာပါ။ ဒါ့ေၾကာင့္ ဆရာေတာ္မွာလည္း အသုဘၿမင္တိုင္း မဂၤလာ ၿဖစ္ေနတာေပါ့ ဘုရား။
အင္း . ဦးဇ၀န ေၿပာမွပဲ စိတ္ဆင္းရဲစရာကေန စိတ္ခ်မ္းသာစရာ ၿဖစ္လာၿပီ။
ဆရာေတာ္က ထိုသို႔အမိန္႔ရွိလာသၿဖင့္ ကၽြႏု္ပ္မွာ အလြန္၀မ္းသာရ၏။ ကၽြႏု္ပ္ကို ဆက္လက္ေၿပာေစလိုသည့္ အမႈအရာကို ေတြ႔ရသၿဖင့္ ဆက္လက္ေလွ်ာက္ထားရ၏။
အသုဘေတြ႕ရင္ မဂၤလာ မရွိဘူး။ လာဘ္တိတ္တယ္ဆိုတဲ့ အၿမင္ဟာ ေလာကီဂိုဏ္းဆရာေတြရဲ႕အၿမင္၊ ဟိႏၵဴ၀ါဒရဲ႕ အၿမင္ေတြပါ ဘုရား။
ဗုဒၶ၀ါဒရဲ႕ အၿမင္အရေတာ့ “သံဃာ့ပစၥည္းကို ေရွာင္၊ အသုဘပစၥည္းကို ေဆာင္” လို႔ေတာင္ စကားပံု ရွိပါတယ္။ ကူးတို႔ခစတဲ့ အေၾကြေစ့ကို ေဆာင္ရင္ ေစ်းေရာင္း ေကာင္းတယ္လို႔ေတာင္ အယူရွိၾကပါတယ္
အိမ္မက္တိတၳံဳက်မ္းေတြကို ေလ့လာၾကည့္တဲ့အခါမွာ လူေသကို ၿမင္မက္ေသာ္ လာဘ္ရအံ့ – လို႔ ပါ ပါတယ္ဘုရား။ ဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္တိုင္ ကၽြန္မအေလာင္းကို ပတ္ထားတဲ့ပိတ္စကို သကၤန္းခ်ဳပ္၀တ္ရေအာင္ ပံသုကူ ေကာက္ေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။
ဒါေပမယ့္ ဗုဒၶဘာသာအမ်ားစုကေတာ့ အယူအဆေတြလဲြမွားေနၾကတုန္းဲ ဘုရား။ လူေသမေၿပာနဲ႔။ အသုဘယာဥ္ေတာင္ စက္ခ်ိဳ႕ယြင္းလို႔ ကိုယ့္အိမ္ေရွ႕မွာ လာရပ္ရင္ ပက္ပက္စက္စက္ ရန္ေတြ႕တတ္ၾကတယ္။ ဒါ့ေၾကာင့္ အသုဘယာဥ္ေတြဆိုရင္ ဘာသာၿခားေတြ ပိုင္တာမ်ားတယ္။
“ၿမန္မာလူမ်ိဳးေတြ ေသတုိင္း ဘာသာၿခားေတြမွာ ရံပံုေငြတိုးတာေပါ့။ အဲ့ဒီ ရံပံုေငြေတြကိုလည္း ဘာသာၿခားတခ်ိဳ႕က ၿမန္မာမေတြကို ၿပန္ယူတဲ့အခါ အသံုးခ်ၾကၿပန္တယ္။”
“ဟဲ့ အဲ့ဒါကို ၿမန္မာေတြ မသိၾကဘူးလား။”
“မသိတဲ့သူက မ်ားပါတယ္။ သိတဲ့သူက်ေတာ့လည္း အသုဘဆိုရင္ မဂၤလာမရွိ- ဆိုတဲ့ အယူအစဲြၾကီးက ရွိေနေတာ့ လက္ပိုက္ၿပီးေတာ့ပဲ ၾကည့္ေနၾကရတယ္။ အခုေတာ့ ၀မ္းသာအားတက္စရာ သတင္းကို ၾကားေနရၿပီ ဘုရား။ မႏၱေလးၿမိဳ႕ ေတာင္စလင္းတိုက္သစ္ဆရာေတာ္ ဦးတိကၡအရွင္ၿမတ္က အသုဘယာဥ္ေတြ ကိုယ္တုိင္တည္ေထာင္ၿပီး ေက်ာင္းထဲမွာ ထားပါတယ္။ ဘယ္သူေသေသ အေၾကာင္းၾကားလိုက္ရင္ အခမဲ့ (ကုသိုလ္ၿဖစ္) လိုက္ပို႔ပါတယ္။ သဒၶါရွိလို႔ တတ္ႏိုင္ရင္လည္း အလွဴေငြထည့္ခ်င္သေလာက္ ထည့္လို႔ရပါတယ္။ ကားပ်က္ရင္ ၿပင္ရေအာင္၊ ေနာက္ထပ္ ကားစီးေရ ထပ္တိုးလို႔ ရေအာင္ပါ။ အခုေတာ့ ဆရာေတာ္ရဲ႕သြန္သင္ဆံုးမမႈေၾကာင့္ ဒကာ၊ ဒကာမေတြပါ အားတက္သေရာ ပါ၀င္လာၾကပါၿပီးဘုရား။”
“အခုဆိုရင္ ရန္ကုန္က ဒါရိုက္တာ ဦးသုခဦးေဆာင္ၿပီး သရုပ္ေဆာင္ေတြပါ အသုဘယာဥ္ဒါနကို ၿပဳေနၾကပါၿပီ။ သာဓုေခၚစရာပါ ဘုရား။”
စိတ္၀င္စစား နားေထာင္ေနေသာ အနီးမွ ဒကာက-
အဲဒီလို အေလာင္းေတြ သၿဂိဳဟ္ေပးတဲ့အတြက္ ဘယ္လိုအက်ိဳးေတြ ရႏိုင္သလဲ ဘုရား။
ရတဲ့အက်ိဳးေတြကေတာ့ အမ်ားၾကီးပါ။ အထူးၿခားဆံုး အက်ိဳးကေတာ့ ေနာင္တစ္ခ်ိန္မွာ စည္းစိမ္ဥစၥာေတြ ဘယ္ေလာက္ပဲရွိရွိ သံေ၀ဂဥာဏ္ေတြ ၀င္လာၿပီး ရဟႏာၱၿဖစ္ရတယ္ ဆိုတဲ့အက်ိဳးကို ရပါတယ္။
ယသသူေဌးသားဟာ အတိတ္ဘ၀တစ္ခုတုန္းက သူတစ္ပါးအေလာင္းေတြကို မီးသၿဂိဳဟ္ေပးတဲ့ နာေရးကုသိုလ္ေတြကို ၿပဳလုပ္ခဲ့ပါတယ္။ အေလာင္းေတြကို မီးရိႈ႕ရင္းနဲ႔ မတင့္တယ္ၿခင္းဆိုတဲ့ မရဏႏုႆတိဘာ၀နာေတြကို အလိုလိုပြားမ်ားၿပီးသား ၿဖစ္ေနတာေပါ့။ ဒါ့ေၾကာင့္ အခုလို စည္းစိမ္ခ်မ္းသာအၿပည့္နဲ႔ သူေဌးသားဘ၀မွာ ေနရေပမယ္လို႔ သံေ၀ဂဥာဏ္ေတြ၀င္လာၿပီး ဘုရားထံမွာ ရဟန္းၿပဳလိုက္တယ္။
နာေရးကုသိုလ္ ၿပဳလုပ္ခဲ့စဥ္က ပြားမ်ားခဲ့တဲ့ ဘာ၀နာကုသိုလ္ေတြေၾကာင့္ လြယ္ကူတဲ့အက်င့္၊ လွ်င္ၿမန္တဲ့ အသိဥာဏ္နဲ႔ ရဟႏာၱ ၿဖစ္ေတာ္မူခဲ့ရပါတယ္။ ဒါဟာ အေလာင္းေတြကို သၿဂၤဳိလ္ေပးလို႔ ရရွိတဲ့ ေကာင္းက်ိဳးေတြပဲေပါ့။
(မွတ္ခ်က္။ တခ်ိဳ႕ေသာ စာပိုဒ္မ်ားကို ခ်န္ခဲ့ပါသည္။)
အညႊန္း – အရွင္ဇ၀န (ေမတၱာရွင္-ေရႊၿပည္သာ) ေရးသားေတာ္မူေသာ “ေထရ၀ါဒ မွတ္ေက်ာက္” စာအုပ္မွ။